Roda JC-Feyenoord : 0-1 Pierre van Hooijdonk

Het kostte iets meer moeite dan tegen Sparta, maar Feyenoord heeft ook z’n tweede competitiewedstrijd gewonnen. Grote man in Limburg was ditmaal Pierre van Hooijdonk, die z’n tweede competitiewedstrijd in het roodwitte shirt opluisterde met twee doelpunten. Met name z’n laatste goal was er een om van te watertanden: vlak voor tijd joeg de Brabander een vrije trap van een meter of twintig in de kruising.

Jon Dahl Tomasson en Pierre van Hooijdonk leverden in Kerkrade de bevestiging van wat Bert van Marwijk na hun eerste gezamenlijke oefenwedstrijd in Nijkerk al vermoedde, namelijk dat de Deen en de Brabander elkaar op een bijna natuurlijke manier aanvoelen. Net als in de openingswedstrijd tegen Sparta, vormde het duo in Limburg vrijwel constant voor dreiging. Enige verschil met de derby, toen Tomasson profiteerde van het voorbereidende werk van Van Hooijdonk, was de onderlinge taakverdeling. Ditmaal was het namelijk Feyenoords nieuwe spits die kon scoren dankzij het voorbereidende werk van z’n collega, om het later nog eens op eigen houtje dunnetjes over te doen. Roda JC-Feyenoord was nog geen half uur oud, toen Patrick Paauwe met een heerlijke steekpass de vrijstaande Van Hooijdonk vond. Die bleek z’n zenuwen beter onder controle te hebben dat toen hij het tegen Sparta van elf meter mocht proberen en prikte de bal geroutineerd in de verre hoek: 1-0. Van Hooijdonk en Tomasson vormden in Kerkrade een aanvalsduo dat op de flanken werd gecompleteerd door Bonaventure Kalou en Ebi Smolarek. Bert van Marwijk blijft dus goochelen met de positie van linksbuiten in z’n elftal. De coach verraste het Legioen eerst door de gehele voorbereiding de voorkeur te geven aan Smolarek, maar nam op het moment dat het er echt om ging (in de openingswedstrijd tegen Sparta) Leonardo weer op in de basiself. Voor de kleine Braziliaan bleek dat echter geen garantie voor de rest van de competitie, want in Feyenoords tweede competitiewedstrijd van het seizoen zat hij alweer met een lang gezicht op de bank. Smolarek nam de gelegenheid overigens niet te baat om zich definitief in het elftal te spelen. Daarvoor had hij te veel moeite met z’n directe tegenstander Sonkaya. De openingsgoal van Feyenoord kwam na een periode waarin door beide partijen in hoog tempo veel strijd was geleverd, maar die nauwelijks kansen had opgeleverd. Aan Rotterdamse zijde was alleen Kalou even gevaarlijk geweest, nadat hij op maat was bediend door Tomasson. Pas na de bevrijdende treffer van Van Hooijdonk, kwam de Rotterdamse aanvalsmachine op gang. Feyenoord leek z’n voorsprong te kunnen uitbreiden toen het trio Kalou-Van Hooijdonk-Tomasson uitbrak voordat de Limburgse defensie er erg in had. De vloeiende combinatie tussen het drietal eindigde echter abrupt toen Tomasson in het strafschopgebied door Regilio Vrede werd afgestopt. De Deen ging naar de grond en eiste een strafschop, maar scheidsrechter Van Dijk wilde daar niets van weten. Het enige wat de actie van Tomasson opleverde was een opstootje, waarin Vrede en Van Hooijdonk de hoofdrol speelden. Paauwe probeerde het vervolgens met een afstandsschot maar zag z’n inzet naast gaan en ook Tomasson kon niet profiteren van een uitstekende voorzet van Emerton. Roda JC bleef ondertussen loeren op een kans. Die kwam eerst in de vorm van een schot van Berglund waar Dudek z’n vuisten maar net onder kon krijgen. Nygaard scoorde wel uit de rebound, maar deed dat in buitenspelpositie. Daarna was Roda nòg een keer gevaarlijk, toen diezelfde Nygaard boven iedereen uitkwam en hard inkopte. Zijn inzet ging maar net over. In de tweede helft zette Roda JC meer druk op het doel van Jerzy Dudek. Dat gaf Feyenoord de ruimte om te counteren. Kalou vormde in de eerste fase van die tweede helft constant de spil in die uitbraken, maar het ontbrak de Afrikaan aan precisie in het geven van de laatste pass. De grillige vleugelspeler goochelde zich meer dan eens op onnavolgbare wijze langs z’n tegenstanders, maar leverde dan steeds een voorzet die in het niemandsland tussen Roda verdediging en Feyenoord aanval eindigde. Toen Kalou vervolgens de oplossing voor dit probleem zocht in het negeren van z’n vrijstaande collega’s en tegen beter weten in zelf op goal ging schieten, was de maat bij Bert van Marwijk vol. Hij haalde Kalou naar de kant en bracht Ono voor hem in de plaats. De Japanner liet binnen een minuut zien dat hij, ondanks de taalbarrière tussen speler en coach, precies had begrepen wat z’n trainer van hem verlangde. Bij z’n eerste balcontact speelde hij zichzelf, net als Kalou, aan de rechterkant vrij, om vervolgens in tegenstelling tot z’n voorganger wèl een bruikbare voorzet te geven. Tomasson leek daarvan te kunnen profiteren, maar zag z’n inzet op de paal belanden. Niet veel later kon ook Smolarek gaan douchen. Leonardo nam z’n plaats in. De Braziliaan kreeg een kwartier speeltijd, wat te kort was om z’n coach van z’n ongelijk te bewijzen. Maar het moet Van Marwijk desondanks goed hebben gedaan te kunnen constateren dat hij z’n vleugelspelers indien nodig kan vervangen, zonder dat dit ten koste gaat van de kwaliteit in het elftal. Pierre van Hooijdonk leek in de tweede helft ondertussen een vrij anonieme rol te vervullen. Het bleek echter stilte voor de storm. Want toen Feyenoord vlak voor tijd een vrije trap mocht nemen, liet de spits z’n uitzonderlijke klasse gelden. Van Hooijdonk bewees geen enkele moeite te hebben met het hoge verwachtingspatroon in Rotterdam. De eerste de beste kans die hij kreeg om z’n specialiteit te tonen, nam hij te baat door de bal van een meter of twintig op prachtige wijze in de kruising te krullen. Daarmee bepaalde hij de stand op 0-2 en gaf hij Feyenoord een extra ruggesteuntje in aanloop naar de Klassieker van aanstaande zondag.
Feyenoord Business CLub
INLOG VOOR ONZE LEDEN
WILT U OOK LID WORDEN?
×