Jordan Bos: ‘Iedere jongen droomt van het WK’

‘Mijn vader komt uit Wierden, een klein dorp vlak bij Almelo waar iedereen elkaar kent. Vroeger gingen we er om de paar jaar in de vakantie naartoe, dan verbleven we bij familie. Ik vond het vooral leuk als we in de winter gingen, want dan was er een kans op sneeuw, dat kenden we niet in Australië.’

‘Mijn vader heeft zelf ook in Wierden gevoetbald, bij SVZW. Hij heeft daar nog in het eerste gespeeld, voornamelijk als middenvelder. Hij zei altijd dat hij veel talent had, maar dat zijn mentaliteit te wensen overliet. Als de coach iets zei, dan luisterde mijn vader niet of werd hij boos. De verhalen die mijn vader daarover vertelde, waren voor mij juist een motivatie om mentaal gezien heel sterk te worden. Ik zie dat inmiddels wel als een kwaliteit van mezelf, al denk ik dat ik die mentale kracht ook van nature heb.’

‘Toen ik in 2023 van Melbourne City naar Westerlo in België ging, was het prettig dat de familie van mijn vader niet heel ver weg woonde, al was het alsnog een rit van bijna drie uur. Ooms en tantes kwamen soms langs bij mij, of ik ging bij hen op bezoek. Dat voelde elke keer vertrouwd. Toch had ik het zeker in het begin in België niet makkelijk, want voor het eerst was ik echt op mezelf aangewezen. De eerste maanden had ik wat last van heimwee. Ik probeerde zoveel als mogelijk contact met mijn ouders te hebben, maar vanwege het tijdsverschil van acht tot tien uur, afhankelijk van de periode in het jaar, was dat soms lastig. Uiteindelijk is het natuurlijk gewoon een grote stap om naar de andere kant van de wereld te verhuizen, waar alles anders is dan je gewend bent. Ik vond het in het begin bijvoorbeeld soms moeilijk om na een training alleen thuis te komen, maar ik bedacht me dan altijd dat ik er mijn hele leven naartoe had gewerkt om profvoetballer in Europa te worden.’

‘Uiteindelijk is het gelukkig allemaal goed gekomen in Westerlo. Als voetballer heb ik er een goede ontwikkeling doorgemaakt. Dat moest ook, want het voetbal in België is van een hoger niveau dan in Australië. Een extra motivatie voor mij was dat ik bij Westerlo ook letterlijk dichter bij Feyenoord was. Ik wist dat de kans groter was dat ik in beeld zou komen bij de club dan toen ik nog bij Melbourne City speelde. Toch was het een grote verrassing toen Feyenoord vorige zomer daadwerkelijk interesse toonde, want ik was op dat moment net terug van een wat langere blessure. Ik had vanwege een hamstringoperatie een paar maanden niet gespeeld, dus ik rekende nergens op qua interesse. Ik had al min of meer besloten dat ik nog een derde jaar bij Westerlo zou spelen, toen ik van mijn zaakwaarnemer hoorde dat Feyenoord me aan het bekijken was. Vanaf dat moment is het allemaal heel snel gegaan, ook omdat voor Feyenoord de voorronde van Champions League wachtte. Voordat ik het wist, was ik in Rotterdam om mijn contract te tekenen.’

‘Mijn vader is heel erg betrokken geweest bij die transfer. Feyenoord, de club die hij ook in Australië altijd is blijven volgen; hij wilde heel graag dat het doorging. Het was een heel spannende periode voor ons allemaal. Tegelijkertijd merkte ik dat niet echt aan mijn vader, want hij is vrij nuchter – typisch Nederlands misschien wel.’

‘De stap van Westerlo naar Feyenoord was voor mij minder groot dan die van Melbourne naar Westerlo. Ik had minder tijd nodig om me aan te passen, voelde me snel thuis in Rotterdam. Mede daardoor ging het de eerste maanden ook heel goed. We wonnen vrijwel elke wedstrijd in de competitie, en zelf werd ik in september verkozen tot Speler van de Maand in de Eredivisie.’

‘Vanaf de thuiswedstrijd tegen PSV van eind oktober, die we met 2-3 verloren, werd het allemaal wat moeizamer qua resultaten. Zelf raakte ik geblesseerd, het was moeilijk om die mindere periode vanaf de zijlijn te moeten meemaken. Om eerlijk te zijn kan ik niet precies aanwijzen waarom de resultaten plotseling minder werden. Uiteindelijk is het best een zwaar seizoen geweest, met veel ups en downs.’

‘Voor mij kwam daar het vele reizen bij voor de wedstrijden met het Australische team, onder meer voor kwalificatie voor het WK en ook de Azië Cup. Het kost zo’n 24 uur om van Nederland in Australië te komen, dat is altijd zwaar voor je lichaam. Ik doe na aankomst altijd wat mobiliteitsoefeningen, maar je hebt altijd wat last na zo’n lange reis – daar bestaat helaas geen geheime formule voor. Het is wel fijn dat een van de performancecoaches bij het nationale team, Leigh Egger, eerder voor Feyenoord heeft gewerkt. Hij staat in nauw contact met de staf van de club en is er veel mee bezig om me fit te houden. Dat werkt heel goed.’

‘Wat ik vooral heb geleerd van afgelopen seizoen, is dat je ook in moeilijke omstandigheden altijd met zelfvertrouwen moet blijven voetballen. Het is makkelijk om in mindere periodes medelijden met jezelf te hebben of je hoofd te laten hangen, maar juist dan moet je alles blijven geven en vertrouwen houden. Voor mij betekent dat bijvoorbeeld dat ik in het veld altijd met een drive naar voren blijf spelen, dribbels blijf maken en voor gevaar blijf zorgen. Als ik dat niet meer zou doen, zou ik niet meer mezelf zijn.’

‘Zeker als je ziet hoe het seizoen voor ons is verlopen, dan is de tweede plaats voor ons een goed resultaat. Het is heel belangrijk dat we ons daarmee hebben gekwalificeerd voor de Champions League volgend seizoen. Daar kijk ik naar uit, al focus ik me nu eerst op het WK met Australië. Als je me vraagt om een doelstelling, zeg ik: om het toernooi te winnen. Dat klinkt misschien te ambitieus, maar op een WK van alles gebeuren. Je hoeft maar een aantal wedstrijden te winnen en je staat in de finale.’

‘Iedere jongen droomt ervan om ooit op een WK te spelen en zijn land te vertegenwoordigen. Als kind ging ik soms stiekem midden in de nacht voor de televisie zitten om het WK te kunnen zien. Mijn ouders wilden dat natuurlijk niet omdat ik de volgende ochtend gewoon naar school moest. Ze zijn zich nog eens rot geschrokken toen ik ‘s nachts alleen in het donker in de woonkamer zat, omdat ze niet hadden verwacht dat er iemand beneden zou zijn.’

‘Een van de mooiste WK-momenten die ik me herinner is het doelpunt dat Tim Cahill namens Australië maakte tegen Nederland tijdens het WK van 2014, na een lange pass schoot hij in één keer keihard via de onderkant van de lat binnen. Ik vind het oprecht bijzonder dat ik nu zelf met Australië aan dat toernooi mag gaan deelnemen. Dat is echt een jongensdroom die werkelijkheid wordt.’