Luciano Valente: spelmaker in de schijnwerpers

Als Luciano Valente op een dinsdagmiddag kort voor het einde van het seizoen een van de vergaderkamers op trainingscomplex 1908 binnenstapt, liggen er vijf foto’s op tafel. Het zijn beelden uit de toneelvoorstelling ‘Wel winnen, hè!’ van de stichting Positief Coachen die in 2014 werd opgevoerd bij sportclubs en in theaters, soms zaten er wel 800 mensen in de zaal. Op elk van de foto’s is een jongetje te zien met halflang haar, de ene keer uitbundig, de andere keer juist meer bedeesd. Zijn oogopslag is in ruim tien jaar tijd nauwelijks veranderd, de toen 10-jarige toneelspeler Luciano Valente lijkt precies op de nu 22-jarige voetballer Luciano Valente.

Sommige van de foto’s heeft Valente zelf verrassend genoeg nooit eerder gezien, maar stuk voor stuk brengen ze warme herinneringen naar boven. ‘Toneelspelen was in die tijd wel een passie van mij’, zegt hij, terwijl hij de foto’s door zijn handen laat gaan. ‘Ik ben daar op een aparte manier mee begonnen. Mijn broer Lorenzo speelde in de jeugd bij FC Groningen, zijn team was gevraagd om een kleine scène te spelen in deze voorstelling. Daarnaast hadden ze nog een jonger iemand nodig, dus zo kwam ik in beeld voor een kleine rol. De eerste keer dat ik op het toneel stond, ging het gelijk goed, toen werd me gevraagd of ik het vaker wilde doen. Vanaf dat moment werd mijn rol telkens iets groter en ging ik het zelf steeds leuker vinden. Uiteindelijk speelden we iets van veertig voorstellingen per jaar, door heel het land. Ik moest ook zingen en dansen.’ Glimlachend: ‘Als je het me nu vraagt, zou ik dat nooit meer doen, maar toen was ik heel makkelijk en vond ik het heel leuk.’

De kleine Luciano speelde in de voorstelling een voetballertje wiens vader heel kritisch was. ‘Die vader wilde dat ik zo goed mogelijk presteerde, terwijl ik vooral voetbalde omdat ik het leuk vond. Dat werd een soort conflict in die voorstelling, en uiteindelijk kwam het weer goed. Ik vond het heel leuk om die rol te spelen, zeker omdat die ook een beetje leek op mijn eigen leven, want ik voetbalde zelf al. Na een jaar of twee kwam er een fase dat ik moest kiezen tussen theater of voetbal, het was niet meer te combineren. Toen heb ik voor dat laatste gekozen, want ik wilde altijd al voetballer worden. Maar als het met voetbal niks was geworden, was ik waarschijnlijk doorgegaan met acteren. Ik heb altijd nog het idee dat het tof zou zijn om ooit in een serie te spelen, mits het een rol is die dicht bij mezelf ligt.’

Je had op die jonge leeftijd geen last van podiumvrees?
‘Het is heel gek, maar ik heb op het toneel staan nooit spannend gevonden. Ik was nooit verlegen, vond het niet eng om voor grote zalen te staan of voor mensen te spreken, dat ging me elke keer makkelijk af. Toneelspelen heeft mij enorm geholpen met hoe ik nu ben, in interviews bijvoorbeeld. Ik zeg altijd wat ik denk, heb er geen moeite mee om mezelf te laten zien. Mijn ouders zijn ook zo, lekker open.’

Dat zelfvertrouwen is tegenwoordig ook te zien in jouw manier van voetballen, ongeacht of je nu bij FC Groningen, Feyenoord of het Nederlands elftal op het veld staat.
‘Als ik ergens goed in ben, dan haal ik daar vertrouwen uit en wil ik dat laten zien. Eigenlijk interesseert de mening van andere mensen me dan niet veel, buiten die van familie en vrienden. Ik weet ook: hoe verder je komt met wat je doet en hoe beter je wordt, hoe meer mensen er een mening over gaan hebben. Dat moet je wel van je af kunnen zetten. Als je daar niet goed mee kan omgaan, kan het weleens heel lastig worden. Ik denk dat ik op het toneel stond met de gedachte: ik dóé het gewoon, ongeacht of je het leuk vindt of niet. En zo sta ik tegenwoordig ook op het veld.’

Zelfvertrouwen hangt zeker in de jeugd vaak samen met hoezeer je door je ouders gesteund wordt: als je weet dat je altijd kunt terugvallen op hen, is er niets meer om bang voor te zijn.
‘Dat herken ik zeker. Ik wist dat ik altijd kon terugvallen op mijn ouders en dat kan ik nu nog steeds. Dat is een heel veilige manier om jezelf te laten zien, om dingen te doen die je leuk vindt. En als je dan een keer faalt, dan hoort dat erbij. Zo staan wij er thuis allemaal in, het gaat nooit alleen maar goed in het leven. Het begint ermee dat je veel vertrouwen hebt in jezelf en wat je gaat doen. Ik had zelf voor dit seizoen bijvoorbeeld heel veel vertrouwen in mijn stap naar Feyenoord.’

Je liet zelfs een tatoeage zetten op je been met de tekst: take the risk or lose the chance.
‘Ja, die tatoeage kwam voort uit het feit dat iedereen een mening had toen ik naar Feyenoord kwam, mensen vroegen zich af of ik het aan zou kunnen. Elke dag als ik Instagram opende, zag ik mijn eigen kop. Je kunt wel zeggen dat je zo’n bericht dan niet leest en dat je direct verder scrolt, maar in de praktijk doe je dat niet. Ik vind wel dat je ertegen moet kunnen als mensen wat over je zeggen, je moet het allemaal niet te serieus nemen.’

Lees het volledige interview met Luciano Valente in het nieuwe Feyenoord Magazine, dat in de komende dagen op de mat valt bij alle leden van Het Legioen.