Romée van de Lavoir: ‘Voor dit logo geef ik álles’

Familie
‘Het Feyenoord-gevoel – dat is voor mij een familiegevoel. Letterlijk, want mijn hele familie is voor Feyenoord. Maar ook figuurlijk. Ik weet nog goed dat we altijd naar de Open Dag gingen. Dat voelde zó vertrouwd, als thuiskomen. Al die verschillende mensen bij elkaar, maar wél allemaal met dezelfde passie. En ook met dezelfde houding: niet arrogant, geen stoere praatjes. Gewoon, je best doen en dan zien we wel. Geen woorden, maar daden.’

Opvallen
‘Ik zit al bij de club sinds 2017, was onderdeel van het allereerst meisjesteam uit de geschiedenis van Feyenoord. Tot die tijd speelde ik in een jongensteam bij XerxesDZB. Daar heb ik nog een seizoen samengespeeld met Gjivai Zechiël. Ik scoorde zelfs vaker dan hij, haha. Daarnaast trainde ik bij de voetbalschool van Dwight Blackson, die ook bij Feyenoord heeft gewerkt en eind jaren tachtig, begin jaren negentig bij het eerste elftal zat. Blijkbaar viel ik op, waardoor Feyenoord me wilde hebben voor het meisjesteam Onder 15. Als ik mijn huidige contract uitdien, maak ik de tien jaar vol.’

Logo
‘De eerste keer dat ik het Feyenoord-shirt aantrok – niet als supporter, maar als speelster – man, dat gaf een onbeschrijflijk gevoel. Ik weet het nog precies: het was een oefenwedstrijd tegen de jongens van ASWH, een gelijkspel. We speelden in het rood-wit. Ik realiseerde me meteen: twee maanden geleden stond ik op de Coolsingel te juichen vanwege het kampioenschap, nu mag ik gewoon zélf voor die club spelen. Ja, dan wil je strijden, elke wedstrijd winnen. Dat gevoel is in al die jaren nooit veranderd. Voor dit logo geef ik álles. Ik denk ook dat ik net een procentje meer kan geven dan teamgenoten zonder Feyenoord-achtergrond. Gewoon, omdat ik wéét en vóél wat het betekent.’

Idool
‘Nu sta ik zélf op de Open Dag. Het voelt nog steeds vreemd om op de foto te gaan, een voorbeeld te zijn voor jonge meiden. Maar ik vind het ook ontzettend leuk. Voor mij waren spelers van het mannenvoetbal mijn idolen; bijvoorbeeld Jerson Cabral, met wie ik als mascotte eens het veld op ben gelopen. Vrouwenvoetbal bestond wel, ik kende Manon Melis via Oranje, maar niet bij Feyenoord. Heel gaaf dat dit nu wel zo is. We hebben als vrouwentak enorme stappen gemaakt. Ik begon met trainen op een bijveld bij LMO, maar inmiddels horen we er écht bij.’

Uitverkocht
‘Spelen in De Kuip is geweldig; de eerste keer stond ik bijna te huilen. Mijn grote droom is spelen in een uitverkochte Kuip. Daar zijn we nog wel een paar stappen van verwijderd. Ook andere clubs is het nog niet gelukt om hun stadion helemaal te vullen, al speelden we de Klassieker in de Johan Cruijff Arena wel een keer voor meer dan 33.000 toeschouwers. Bovendien hebben we er zelf invloed op; hoe beter wij presteren, hoe meer interesse er komt voor ons, voor ons team. En als er één club is die een uitverkocht stadion voor elkaar kan krijgen, dan is het Feyenoord.’

Dit artikel verscheen eerder in Feyenoord Magazine.